1 mart’ta mavi blues giyiyoruz!

Birinci Anadolu Üniversitesi Blues Festivali 1 Mart Perşembe günü 19.30’da Sinema Anadolu’da başlıyor.

Slide gitar-Steady Fingers eşliğinde ‘Blues’in Yolculuğu’ temalı belgesel gösterimi ve belgeselin canlı müziklendirilmesi ile açılışın yapılacağı ‘koyu laciverte yakın mavi gökyüzü’ altındaki bu gecede, konuklar blues hüznünün mavisine bürünecek. Steady Fingers ‘sahne röportajı’, Blues Konsept-delta blues konuğu Gürkan Polat ve Paragliding Blues People performansları ile devam edecek gecenin ilerleyen saatlerinde yaşayan efsane Steady Fingers sahne alacak. Gecenin ertesi güne bağlandığı dakikalarda ise konukları, ‘yerel ama evrensel’ algıda birleşen müzisyenlerin katılacağı bir Blues Jam Session bekliyor…

Festivalin ertesi günü ise, ‘blues sahnesinin aslında yaşam sahnesinde olduğu’ düşüncesiyle bütünüyle ‘serbest blues atölyeleri’ne ayrılmış durumda.

‘Koyu laciverte yakın mavi gökyüzü’ altındaki beyaz gecelerin sesleri ve sessizlikleri…

‘Renkli’ insanların hüzün dolu müziği: Blues

“it takes four to play the blues: a man, a woman, a broken heart, a broken home.” jimi hendrix

 

yazılıkaya 56 çıktı!

 

yazılıkaya şiir yaprağının ocak-şubat sayısı çıktı. çıkmış yani. ben de rahmi abi’den duydum. şakir de piidiief olarak gmailledi bana sağ olsun.

içinde neler mi var? aşağıdan buyurun:

 

Gönüllü katkılarla yayınlanan Yazılıkaya, bu sayısında Haydar Ergülen’in ‘İzmir Radyosu Konuşması’ şiirine yer veriyor. Bu şiirle ilgili ‘Okurun Niyeti’ni Müyesser Biçer kaleme aldı. 

Buca Cezaevi’nden üretmeyi sürdüren Halim Yazıcı, ‘Sevgilim Yağmur’ adlı şiirini sevgili eşi Aze’ye gönderirken, arkadaşı Ahmet Günbaş da, Yazıcı’ya, ‘Koğuşpark!’ şiiriyle dışarıdan dost dayanışması dizeleriyle sesleniyor: A be Şair Dayı/mız, / Delidolu imgelerle yazarken birden / kalemine dolandı uçurtmaların ipi

Bu sayıda Gökhan Arslan, ‘Yeni Kitaplarını Anlatıyorlar’ başlığı altında, kitabı ‘Babam beni niye öldürdü?’nün yazma süreçlerini irdeliyor. 

Didem Gülçin Erdem, de söyleşilerini sürdürüyor. Erdem’in bu sayıdaki konuğu Nur İpek Önder. 

Bu sayının şairleri şöyle: Halim Yazıcı, Ahmet Günbaş, Melek Özlem Sezer, Mehmet Ersoy, Ahmet Ada, Gökhan Arslan, Tan Doğan, Nilüfer Altunkaya, Nur İpek Önder

Yazılıkaya Şiir Yaprağı: Sahibi: Rahmi Emeç, Sorumlu Yazı İşleri Müdürü: Erol Büyükmeriç, 
Yayın Kurulu: Erol Büyükmeriç, Rahmi Emeç, Haydar Ergülen, Medine Sivri.
(Yazılıkaya’yı edinmek isteyenler, Rahmi Emeç adına, 5222640 nolu posta çeki hesabına yıllık 15 TL yatırmalı ve yazilikayasiiryapragi@gmail.com adresine bildirmelidir. Adres: Rahmi Emeç, Merkez Posta Kutusu 19 Eskişehir./ Eskişehir’de yaşayanlar Eskişehir’deki Adımlar ve İnsancıl kitapevlerinden temin edebilirler.

tehir

insan, gökyüzünden büsbütün uzak olsun içindi sanırım şehir.

gövdeme batan tokasızlığı sabahların

saç tokalarımı kaybeden bir adamım. bunu sorun ettiğimden değil ama her zaman aynı yerlerde  olan nesnelerin kaybolması çok enteresan geliyor bana. benim nesnelerim yerli yerindedir çünkü. elbise dolabımdaki chucky, buzdolabındaki insan ve hayvan gövdeleri, kitap sayfalarının arasındaki kimlik kartları, yatağın altındaki kadın çorapları… hiçbiri yer değiştirmiyor. ancak saç tokalarım, sanki birer bilince sahipmiş gibi pantolonlarımın cebinden çıkıp yitiveriyor.

saç tellerimi bırakıyorum kentin sokaklarına ve barlarına. o teller, belediyenin çöpçüleri tarafından toplanıyor. kanalizasyona ve çöp öğütüm alanlarına dökülen binlerce tel saçımla, tamamen öğütülmüş bir halde uyanıp masmavi gülümsüyorum. köpekler, bendeki gözlerine şaşırıyorlar, yitik. sokaklar bende kalan kaldırım taşlarıyla yarım, kadınlar bende uyanan kokuları nedeniyle tersiz, hissiz. daha uzağa açılırsak; güneş sisteminin bende bıraktığı ya da benim ondan çaldığım o kadar çok nesne var ki. andromeda örneğin, onu odamın tavanına asacağım.

konumuza dönecek olursak saçlarım benden bağımsız birer ölü hücre, nerede ne zaman döküleceklerine kendileri karar veriyor. sanırım nesnelerini de kendisi seçiyor artık.  bense yine çok sert gecelerde, kitaplara ayraç yaptığım benliklerimle, buzdolabından yiyecek bişeyler seçip ve yatağın altından bir kadın, elbise dolabına kilitleyip vahşiliğimi, sabahlara kadar sevişiyorum. gövdemi bulanların en yakın belediye çöpçüsüne, pardon pardon, en yakın süpermarkete bildirmesini önemle rica ediyorum.

a.emre cengiz

korkunç şiirler

- bir kadına demonic-a diye şiir yazmış adamım 

- o ne bea!

- bi de derin kuyu şiirleri var, hehee.

- ne korkunç adamsın lan!

- huyum kurusun kanım çekilsin.

 

gerçek antikapitalistler

bence gerçek antikapitalistler bebeklerdir

paraya sıçıyorlar abi bu yaratıklar.

karanlıkta kalmış fil

şakir özüdoğru’nun mavi gün adlı şiir dosyasını yeniden okumaya başladım. devinen görüntülerle ve  çağrışımlarla doldu imgelemim. dosyanın “ayın karanlık yüzünde bir karanfil cesedi” adlı bölümüne borçluyum şu çağrışımı:

karanlıkta kalmış file karanfil denir.

eskilerden

eski şiirlerimi derleyip toparlıyorum bu aralar

şu dizelerle bitiyor temmuz ’09 tarihli bir şiir:

 

hayat, yalnızca bir seçenek belki

yok oluşun çoktan seçmeli imtihanında!

bugün

yaşını başını almış, sinirli bir adamın iki aylık bir bebek karşısında nasıl sevecen birine dönüşebildiğine şahit oldum bugün.

- sağ ol yeğen!

dipnot: babamı severim

kodak çok bozdu ya da ben değiştim

- uzun bir süre analog fotoğraf makinesi kullanmış, 36 pozluk siyah-beyaz filmlere çeşit çeşit masallar gömmüş biri olarak görsel sanatlara olan merakımı bundan böyle dijitalin postmodern algısı çerçevesinde tatmin edeceğimi kaygıyla bildiririm

- yani?

- artık yakışıklı bir dijital slr sahibiyim. dünden beri kendisine bir isim düşünüyorum

- analog yenildi yani, öyle mi?

- sanmam. ara güler ölmedi ki. biliyorum, kodak iflas etti. modern zamanların fotoğraf hissi, o ağırbaşlı ve sabırlı karanlık odaları dijitalin zıpırlığına ve kolaycılığına dönüşmekte, ya da çoktan dönüştü. bu garip bir his benim için de. ama herkes buluyor bir şekilde yolunu. zükerberg falan mesela, düşününce..

- sen çok değişmişin abi

- ve bu korkunç güzel. öyle değil mi?